Polskie kino nie należy do moich ulubionych, aczkolwiek znajdą się i ciekawe pozycje które można polecić z spokojnym sumieniem. Amok to film kryminalny który czerpał inspiracje prawdziwymi wydarzeniami. W skrócie Krystian Bala wydaje książkę, która jest bardzo kontrowersyjna i wulgarna nie mniej jednak znajdują się tam opisy morderstwa które miało miejsce. Sama książka nawet stanowiła dowód w sprawie sądowej, jednak sąd taki dowód odrzucił co nie zmienia faktu, że Krystian Bala został posądzony o morderstwo.
Dramat poświęcony pracy w policy jako zawód który przechodzi z pokolenia na pokolenie. Praca stresującą gdzie nie rzadko można zboczyć z kursu i nadużywać swojej pozycji nie tylko na zewnątrz ale i w rodzinnym domu. Historia ojca pijaka i syna który chce ulepszyć świat oraz chronic swoją rodzinne. Jak wiadomo aby wyjść z takiej rodziny to niestety nie jest proste zadanie nawet jeśli ma się najszczersze chęci. Jednak jeśli filmy skupiłby się tylko na tej kwestii byłby dość nudny, chodź według mnie do porywczych nie należy! Mamy tutaj zderzenie pracy policy i naginanie zasad pod swoje potrzebny prywatne. Temat ciekawy i interesujący cały obraz psuję trochę psychodeliczna ścieżka dźwiękowa moim zdaniem w zupełności nie pasuje chodź rozumiem że miała nadać ton bardziej mroczny obrazowi.
Tak więc mamy rodzinę policyjną ojciec pijak stosujący przemoc w rodzinie, z drugiej strony mamy Jacka syna który poszedł w ślady ojca policjanta. Kolejny syn Krystian wplątany w świat przestępczy oraz najmłodszy syn Paweł który jest głuchoniemy. Jest też matka Teresa która nie potrafi uwolnić się od Romana (męża) i ślepo wraca raz za razem do niego. Jacek stara się uratować rodzinę oraz uwolnić od ojca jednak on dzięki swojej pozycji w policy jest praktycznie bez karny! Problemy w domu rodzimym przekładają się na relacja z Izą dziewczyną Jacka po mimo że uwolnił się z domu rodzinnego i mieszka z Iza problemy wracają jak bumerang. Pewnej nocy dochodzi do podwójnego morderstwa w domu rodzinnym wyżej wspomnianej rodziny i tak zaczynają się pierwsze ujęcia filmu Prosta historia o morderstwie w reżyserii Arkadiusza Jakubika.
Miał wyjść kryminał a moim zdaniem wyszedł średni dramat. Zastosowana technika pokazania końcowej sceny, a później przeplatanie scen przeszłych z teraźniejszymi nie wyszło do końca poprawnie. Zabrakło mi odniesienie czasu co kiedy się wydarzyło .. czy wydarzenia pokazywane były 2 dni wcześniej czy 1 dzień a może 1 godzinę.
Z cała pewnością na plus można zaliczyć grę Chyry który potrafi z jednej chwili zmienić swoje obliczę!
Pomimo że końcówka mnie lekko zaskoczyła nie wzbudziła aż takiego efektu WOW tak więc jak na polski dramat-kryminał wyszło poprawnie ale średnio.
Ps. Polecam wybierać się do sieci kin HELIOS na cykl filmów Kultura Dostępna bilet po 10 zł myślę że warto.
Czerwony Kapitan to tak na prawdę Rudý kapitán kino kryminalne które nie powala na kolana chodź całkiem przyzwoicie się ogląda.
Z prostej sprawy znalezione kości robi się grubsza sprawa bo tytułowy bohater nie chce odpuścić za nic na świecie uparł się że rozwiąże zagadkę. Niema tu żadnych zaskoczeń fabuła przechodzi jak po sznurku od zagadki do zagadki które są rozwiązywane na bieżąco. Kościół w połączeniu z SB oraz wręcz mafijne konszachty sprawia że temat na film ciekawy. Chodź po seansie mało rzeczy pozostaje w głowie widzą , może poza obrazem postkomunistycznym dobrze nam znanym Polakom. Twardy prawy glina który stawia pracę ponad rodziną dotrze w najgłębsze zakamarki i odnajdzie wszystkich winnych taki jest obraz przedstawiany Krauza.
Maciej Stuhr zagrał na swoim poziomie czyli OK chodź niczym specjalnie się nie wyróżniał wcielając się w postać Krauzego. Z ciekawostek film jest z dubbingiem i jest to minus, bo część dialogów jest skopana. Dubbing samego siebie na ekranie nie wygląda naturalnie także zalecam obejrzeć jednak wersje z oryginalną ścieżką dźwiękową! A ta będzie czeska więc momentami może być zabawnie 😉
Film dostępny na VOD i jak ktoś jest fanem Stura to z pewnością sięgnie po tą pozycje.
Dla mnie ta pozycja była ciekawostką ponieważ Czesko-Polska kooperacja nie zdarza się zbyt często.
Jako że Helios promuję polską kinematografię to czasem zdarza mi się wyskoczyć na taki film za dyszkę (10 zł), a w tym wypadku zostałem zaproszony na seans.
Polski film biograficzny przy okazji debiut reżysera w długometrażowych. Jestem trochę ignorantem bo nie chce mi się grzebać co ten człowiek jeszcze nakręcił.
Film jest dość trudny w odbiorze i mam wielki żal, że nie został wykorzystany potencjał muzyczny! Dostajemy dużo suchych dialogów w ciszy bez żadnego podkładu wręcz studyjne warunki.. a można było lepiej… oj można było. Co mnie osobiście kuje w uczy i to nie tylko w tym filmie, ale w dużej większość polskich produkcji tak się dzieje! Akcent muzyczny w rodzimych produkcjach jest ignorowany, a jest niezbędny do budowania scen, emocji bliższego kontaktu z widzem.
Nie czytałem biografii więc nie będę tutaj się wymądrzał i porównywał czy coś mogło być zrobione lepiej w realizacji. Gra aktorska głównych bohaterów rodziny Beksińskich to największy plus tego filmu, aczkolwiek jak wspomniałem wyżej trudny w odbiorze i nie koniecznie nadający się na oglądanie w kinie.
Specjalnie jakoś wybitnie nie przypadł mi do gustu bo w większość to film o niczym, a jedynie o problemach i relacjach syna z ojcem. Osobiście zabrakło mi głębszego spojrzenia na świat od strony syna czyli Tomka. Zabrakło mi również wytłumaczenia czemu ten chłopak morderca “anonim” zamordował Beksińskiego? Strasznie mnie to zawsze irytuje jak brak jest dopowiedzenia do końca co się stało i co motywowało tego człowieka oraz jaka kara go spotkała?
To takie drobne akcenty ale według mnie dość istotne w filmach biograficznych aby dobrze zakończyć całą historie.
Ostatnią rodzinę w zaciszu domowym można obejrzeć, chodź nie jest do pozycja obowiązkowa.
Obiecałem nie być ignorantem i obejrzeć ten film! Uczyniłem to i tak jak się spodziewałem moich 2h z życia nikt mi już nie odda..
Smoleńsk to idealny przykład jak filmu nie powinno się robić jest szarpany ma dziwne sceny które są przeplatanie z wstawkami z TV… Usiłowanie pokazania wymuszonego obrazu zamachu na większość część dowództwa polskiego co na dłuższa mete jest niepoważne. Powiem szczerze że oglądając go po 40 min przysnąłem bo był tak fascynujący a godzina też młoda nie była. Ale zmusiłem się i obejrzałem do końca a żeby mi nikt później nie mówił .. a kur*** gadasz a nie oglądałeś to teraz mogę powiedzieć widziałem i miałem racje 😀
Zdradzam trochę fabułę i nie chce mi się tego ukrywać w spoiler, więc jeśli nie widziałeś zamknij stronę 😉 Jak można przestawiać fakty tak jednostronniczo to po prostu parodia, dziennikarka tu tam lata dowiaduje się wszystkiego, a tu naglę samobójstwa, gdzieś tam wspomnienia o Gruzji.. Tak tak ten film jest strasznie chaotyczny i zarazem imputuje Ci że prawda jest tylko jedna, ale nie daj się nabrać!
Generalnie to szkoda mi czasu na rozpisywanie się o PiSowskim filmie bo jak wiadomo źródła finansowania nie są do końca jasne, a jak nie są jasne to wiadomo skąd $$$ się wzięły. Wracając do tematu strasznie mnie irytowały wstawki niskiej jakości z TV WTF co trochę to wstawka !?! wyglądało to jakby brakowało materiału na cały film, a towe wstawki były wypełniaczem. Pierwsza scena render tupolewa i w tym momencie miałem ochotę wyłączyć film! Jest masa takich drobnych i większych rzeczy który nie wyszły a irytują.
NIE POLECAM serio szkoda zawracać sobie głowę, nie byłeś/aś w kinie i dobrze! A jak masz okazję obejrzeć w necie to daruj sobie i wierz mi na słowo nie warto.
Miałem wielkie nadziej na ten film bo trailer zapowiadał się smakowicie jednak sam film nie jest już takim smakołykiem.
Pierwsze 30 45 minut filmu jest poprawne, dopóki nie łapią podejrzanego później już jest tylko coraz gorzej. Jakubik jako Kalicki (Marchwicki) nie ma szansy rozbudować swojej postaci, bo jego osoba jest przedstawiona zbyt prosto. Generalnie są straszne luki w całej historii, ponieważ jest pominięty cały wątek aresztowań reszty rodziny.
Wszystko jest pokazane z perspektywy prowadzącego śledztwo Jasińskiego i do pewnego momentu to gra aż nie pojawiają się wewnętrzne rozterki które burza cała koncepcje filmu i jest to w moim mniemaniu nietrafione posunięcie. Nie żebym się nudził na seansie, tak nie było, ale mam jaką taką wiedzę którą jest dostępna na wiki jak i filmach dokumentalnych o “wampirze” to ten film “Jestem Mordercą” nie popisuję się.
Ścieżka dźwiękowa jest całkiem okey, ale są momenty takie co mnie irytowały.
Na plus zaliczyć można klimat PRLu i zachowania funkcjonariuszy ówczesnej milicji.
Szkoda naprawdę szkoda że materiał na dobry kryminalny został po części zmarnowany… jestem rozczarowany widocznie postawiłem zbyt wysoko poprzeczkę i przez to nie spełnił moich oczekiwań.
Rozczarowanie i niedosyt takie mam wrażenia po seansie, można do kina się wybrać, ale wielkiej rekomendacji dać nie mogę.
Wołyń Smarzowskiego, to nie jest film dla wszystkich I nie wszystkich zadowoli seans w kinie. Reżyser chciał pokazać wszystko przez co są wątki fabularne są czasem rwane.
Generalnie cała fabuła nie jest zbyt głęboka a więzi rodzinne pokazane, nie dają poczucia zżycia się razem bohaterów.
Kolejny minus ale to bolączką wszystkich prawie filmów polskich to brak dobrej dobrze dobranej muzyki która buduje klimat filmu. Zamiast tego dostajemy przyśpiewki folklorystyczne bo pierwsze 30 min to wesele, który generalnie nic wielkiego nie wnosi do filmu poza jedną scena. Wielka miłość przedstawiana w trailerach szybko się kończy, a dalszą tułaczkę głównej bohaterki Zosia powoli staje się męcząca dla widza.
Nie od czułem w filmie głębokiego przekazu, co mnie trochę raziło owszem Wołyń daje do myślenia po sensie.
Na plus na pewno dwie rzeczy sceny balistyczne oraz drastyczne sceny wydarzeń niechce pisać konkretnie które aby nie spoilerować. Powiem tak realizm jest w stylu hollywoodzkich horrorów.
Niektóre sceny naprawdę są udane! przemyślane z dozą thrillera przez co potrafi sprawnie mentalnie zaboleć. I stąd też się biorą myślę zachwyty nad filmem bo pokazuje rzeczy bez ogródek.
Czy warto iść do kina śmiem wątpić że to jest film obowiązkowy dla kino maniaka. Nie przepadam za polskim kinem bo często wychodzę niezadowolony I przez to też mogę odbierać je ciut bardziej krytyczne.
Finalnie oceniam w kategorii polskiego kina na mocne:
Ps. Czemu nie jest to film dla wszystkich, uważam tak bo młodsza część widowni nie znajdzie w nim nic co by mogło ją zaskoczyć.
Do kin trafił właśnie Capitan America w odsłonie Civil War w polskim tłumaczeniu wojna bohaterów (why), na wstępnie zdradzić mogę że dużo lepszy niż Ultron. Z kolei udało mi się obejrzeć wreszcie tego chłopca co chciałem ;D czyli The Boy 2016 a ostatnia pozycja to polski stuff z Gajosem na czele co w zasadzie odgórnie gwarantuje dobre kino Body Ciało.
Zapraszam.
Body / Ciało
Zacznę od końca, bo tak mi wygodniej. W głównych rolach Gajos i Ostaszewska oboje zagrali bardzo dobrze więc na swoim poziomie. Film trochę zaczepia tematykę anoreksji i pogranicza spirycystycznego w zasadzie odniosłem wrażenie że scenarzyści nie bardzo wiedzieli w którą stronę ten film rozwijać i tak jest w zasadzie pół na pół. Typowy dramat ale bez większych podwalin psychologicznych, więc jak nastawiasz się na film psychologiczny to go nie dostaniesz. Ogląda się całkiem całkiem , nawet czasem fabuła wciąga. Po raz kolejny w polskim filmie muszę się przyczepić kuleje ścieżka dźwiękowa, aż się prosi aby było więcej w filmie muzyki!
Serio czasem polskie filmy mnie zaskakują.. i totalnie nie wiem co reżyser miał od przekazania i to jest jeden z tych filmów. Gdzie zwiastun jest bardzo zachęcający, a po obejrzeniu filmu okazuje się totalnym niewypałem. Tak jest i w tym wypadku, śmiało można sobie odpuścić. A miałem nawet ochotę obejrzeć ten film w kinie dobrze wyszło że grali go za krótko.
